โลกส่วนตัวมันก้อบอกอยู่แล้วว่าไม่ได้มีไว้ต้อนรับใคร ข้าวของทุกชิ้นก้อไม่อยากให้ใครมายุ่ง ก้อรุ้ว่าเพื่อนกันมีไรต้องแบ่งปัน แต่การแบ่งปันต้องได้รับความเต็มใจจากเจ้าของไม่ใช่เหรอ สำหรับกรูไม่ว่าเรื่องอะไรก้อยอมได้ แต่ขอเรื่องเดียวคือการก้าวก่ายของส่วนตัว ถึงแม้จะสนิทแค่ไหนมารยาทก้อคือมารยาท เบื่อสุด ๆ ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อก่อนคนไม่รุ้ย่อมไม่ผิดแต่สำหรับคนที่รุ้ดีอยู่แก่ใจแล้วควรจะโกรธมั้ย ไอ้คำว่าขอโทษมันก้อดีอยู่หรอกแต่ถ้าใช้บ่อย ๆ มันยังศักดิ์สิทธิ์อยู่อีกเหรอ มันเหมือนกับคำ ๆ นี้มันไม่มีความหมายศัพย์แต่ว่าพูดแต่ขาดจิตสำนึก คนเรามันน่าจะคืดก่อนทำซะบ้าง ยิ่งช่วงนี้โคตรจะเซ็ง เรียนหนัก กิจกรรมก้อเยอะ ถ้าเจอคนร่วมมือไมม่ว่าใครก้ออยากทำกิจกรรมทั้งนั้นแหละ เเต่เจอพวกมาเพื่อเรียนหรือเหนคณะกรูเปนเพียงทางผ่านมันเลยเซ็ง กรูเรียนคณะนี้ด้วยใจรัก ด้วยใจที่อยากเรียน ถ้าใครไม่อยากเรียนจิง ๆ ก้ออยากให้เก็บไว้ไม่ต้องมาดูถูกจะได้มั้ย คนที่เค้ารักน่ะเสียใจมากที่รู้ว่ามีเพื่อนคิดแบบนั้น แล้วอีกพวกแมร่งจะเรียนเปนทีมชาติเลยหรือไง พัฒนาแต่ IQ แต่ไม่รู้จักเพิ่ม EQ ซะบ้าง แล้วมันจะอยู่รอดในสังคมหรือไง กรูเห็นแมร่งก้อได้เกรดไม่ดีไปกว่ากรูหรอก จะเรียนให้สมองบวมเลยใช่มั้ย มันเบื่อสุด ๆแล้ว คนที่ทำงานมันก้อทำกันจนตาย ไอ้คนไม่ทำแมร่งไม่เคยรู้สึกหรอก เซ็งโว๊ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เคยมั้ย ที่รู้สึกว่าเหงามาก ทั้ง ๆที่มีเพื่อนอยู่รอบตัว
เหมือนเราแค่ต้องการเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยากคุยด้วย
อยากระบายสิ่งที่อยู่ในใจ.................
ความเหงาอาจทำร้ายเรามากกว่าที่เราคิด........
บางครั้งเราก้อทำสิ่งผิดพลาดมากมายในชีวิต
คนเราอยากกลับไปแก้ตัวในสิ่งผิดพลาดเสมอ
แต่.........โอกาสเช่นนั้นมักจะมีมาไม่บ่อยนัก
และบางครั้งเราก้อไม่แน่ใจว่า........
ถ้าเราได้แก้ตัวในสิ่งที่ผิดนั้นแล้ว.........
มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องรึปล่าว.............
แต่เราก้ออยากได้โอกาสที่จะลอง
 ความผิดบางอย่างทำให้เราเจ็บปวด... และ.... เสียน้ำตามากมายให้กับผลของมัน
จนบางครั้งเรายังแปลกใจที่บางครั้ง
แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานเพียงไร
เราก้อยังไม่ลืมความรู้สึกนั้นได้เลย
คนเรามักจะจำในเรื่องที่สร้างความเจ็บปวดได้มากกว่าเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข
กับคน ๆ หนึ่งที่สร้างความเจ็บปวด และ เราก้อเสียน้ำตาให้
เมื่อเราไปพบเจอสถานที่หรือความทรงจำดี ดี ที่เราเคยมีให้กัน
มักจะมีความทรงจำที่เลวร้ายตามมาเสมอ
ซึ่งอาจจะเป็นอีกครั้งที่ตอกย้ำให้เราไม่ลืมเรื่องเดิม
การที่เรายังเจ็บกับเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว
นั่นแสดงว่า..... เราเคยรักและยังรักเค้าอยู่มากเหรอ..
หรือว่าเรายังแค้นเค้าที่ทำให้เราเจ็บและเสียน้ำตา
 ซึ่งเราก้อไม่สามารถตอบได้เหมือนกัน เพราะบางทีเราก้อแยกทั้ง 2 เหตุผลนี้ไม่ออกเลย
มันเป็นเพราะเรารู้สึกว่า เรารักเค้ามาก เราเลยเจ็บมาก เสียใจมาก
และสุดท้ายก้อทำให้เราโกรธและแค้นเค้ามากเช่นกัน
ในที่สุด เราก้อเพียงแต่หวังว่า เวลาจะเป็นยาสมานแผลที่มีให้หายสนิท
อาจจะเหลือแผลเป็นบ้าง แต่มันก้อไม่ทำให้เราเจ็บและเสียน้ำตาอีก